Holiday in Ice
Het verhaal
Het verhaal, dat in 2015 heet te spelen, maar die grap wordt slechts kort volgehouden, begint sterk. De voormalige tienerster Jopy A. woont op een ijsschots en praat strijkend, alsof zij in een monoloog staat van Dario Fo. Het volwassen orgasme ontsnapt. Op die schots komt de rijk geworden Izzy M. op bezoek. Jopy was tot dat moment tamelijk ongelukkig. Hij verkracht Jopy al snel. De hitte die daarbij loskomt doet een ijsberg smelten en daardoor kunnen de sinds 1944 ingevroren Duitse filmster Poly Negra en regisseur Erich von Stohalm in beeld verschijnen.
Rollen
Jenny Arean
Ischa Meijer
Credits
Piano:Bas Odijk
Regie: Dimitri Frenkel Frank
Muziek: Henk van der Meulen
Premièredatum
1983
Recensie 1
Jenny Arean houdt zelden leuke Izzy M. op de been.
Ruud Gortzak; De Volkskrant, 28 februari 1983
"Wat zou het Nederlands amusement zijn zonder God, Jezus, Bhagwan, kromme woordspelingen en dergelijke," vraagt "de vleesgeworden smakeloosheid Izzy M. zich af in zijn nieuwste muzikale komedie Holiday in Ice. Een goede vraag in dit programma vol scherts, satire en ander snoepgoed (Jopy A.), naar ideeën van regisseur Dimitri Frenkel Frank. Het antwoord ligt voor de hand: niks. Of het Nederlands amusement ook niets voor zou stellen zonder Izzy en de zijnen is een vraag die minder makkelijk te beantwoorden valt, want Izzy is des te lastiger sinds hij komedies presenteert met Jenny Arean aan zijn zijde (maar daaraan schijnt binnenkort een einde te komen) en nu hij zowaar zelf ook één aardig nummer aan "Holiday in Ice" bijdraagt. In dat nummer speelt Ischa Meijer een Afrikaanse gastarbeider, die theaters schoonmaakt en zich angstig afvraagt wat er met hem gebeuren moet als minister Brinkman zo doorgaat met bezuinigingen. Een cabaretnummer van niveau en het enige waarin Ischa zijn waarschuwing "ik pas er wel voor op van mezelf een karikatuur te maken" niet in de wind slaat.
Recensie 2
Ischa Meijer herhaalt zich in Holiday in Ice
NRC Handelsblad, 2 maart 1983
Voorstelling: Holiday in ice. Tekst: Ischa Meijer. Muziek: Henk van der Meulen. Spelers: Jenny Arean, Ischa Meijer en Bas Odijk (piano). Kostuums: Stans Lutz. Decor: Tom Kleijn. Regie: Dimitri Frenkel Frank. Gezien: 1/3 in Mickery, Amsterdam.
Door HENK VAN GELDER Drie programma's binnen één jaar — wat menig kleinkunstenaar tot zes seizoenen zou uitmelken — jaagt Izzy M. er in hoog tempo doorheen. Met bewonderenswaardige bezetenheid presenteren Ischa Meijer en Jenny Arean de komende weken een nieuwe voorstelling in de bovenzaal van Mickery. In een mooi decortje met ingebouwde piano en, wellicht onder invloed van hun nieuwe regisseur, met aandacht voor theatereffecten. Maar is het goed'? Nee. De voorstelling speelt zich af op een ijsschots, want in het jaar 2015 is de nieuwe ijstijd aangebroken, en Jopie A. en Izzy M. zien elkaar na jaren terug. De warmte van hun ontmoeting ontdooit twee ingevroren fenomenen uit de jaren veertig: de vedette Poly Negra en de UFA-regisseur Erich von Strohalm, spreekbuizen voor de duistere zijde van hun beider karakter. Daarop volgt een schetsmatige intrige, die vooral weer dient om wanhopige grootspraak en heftige twijfel een uitlaat te geven. Achter hun rug speelt pianist Bas Odijk zijn eigen stille spel als
manisch depressieve pinguin; et fraaie vondst waardoor de begeleider ook visueel een functie krijgt Theatrale weg Het zwaarste stempel is toe weer dat van Ischa Meijer en zijn mateloze geldingsdrang. Hitlers concentratiekampen, joden. God en sex, de thema's zijn bekent "Ik móet", roept hij ergens en dat is inderdaad het probleem: moet zo nodig. Steeds vaker kreeg ik bij deze voorstelling het gevoel dat ik alles al eerder of gehoord en dat zijn theatrale weg nu werkelijk doodloopt. De te wijding waarmee Jenny Arean haar grote talent in zijn diens stelt, dwingt steeds meer bewondering af. Wie zozeer met hagel schiet moet af en toe zijn doel raken. Dat gebeurt ook. Jenny Arean kreeg een mooi liedje in handen over jeugdjaren in Egmond aan Zee en speelt een gave monoloog over Hans van der Togt, de schattebout van de Avro. Zelf kon Meijer met een sterk cabaretnummer, waarin hij een Tunesische gastarbeider is die zich beklag over de culturele afbraakplan» van minister Brinkman, plus et goed uitgewerkte gedachte o* wijlen Fassbinder, die op stuntelige wijze UFA-films namaakte dat verkocht als kunst. Alles bij elkaar een minuut of tien, ruim onvoldoende voor een programma van anderhalf uur. Dit was het ook met eerdere programma's; wie in herhaling valt, krijgt telkens dezelfde kritiek.
Recensie 3
Ischa Meijer toont groei
Peter Liefhebber, De Telegraaf, 28 februari 1983
Programma: „Holiday in Ice"; schrijver: Ischa Meijer; regie; Dimitri Frenkel Frank; muziek: Henk van der Meuten; pianist: Tom Kleijn; presentatie: Jenny Arean, Ischa Meijer; gezien: Mickery, Amsterdam. De groeiende praktijkervaring van Ischa Meijer op de planken begint vruchten af te werpen. „Holiday in Ice", zijn derde theaterproductie binnen een seizoen, is hiervan het aantrekkelijke bewijs. In zijn nieuwste programma demonstreert Meijer voor het eerst een behoorlijk evenwicht tussen presentatie en inhoud en het lukt hem prima om op de been te blijven naast de opnieuw formidabele Jenny Arean. Van de metamorfose van Meijer van onhandig ogende toneelstuntel tot meer professioneel overkomende entertainer waren in zijn vorige show de eeste aanzetten al merkbaar. Dit proces heeft nu kennelijk een versnelling ondergaan onder de vaardige leiding van regisseur Dimitri Frenkel Frank, die Meijer zo te zien op een nummertje broodnodige kritische begeleiding heeft getracteerd.
et resultaat is er naar: Meijers bitse, enigszins morbide gevoel voor humor is nu gevat in een samenhangend kader en de manier waarop hij zijn teksten brengt werkt effectverhogend in plaats van verstorend. Hier komt bij dat de inhoud van het programma, bizar als altijd, gelijkmatiger van toon is geworden. „Holiday in Ice" heeft veel minder weg van een tamelijk lukrake aaneenschakeling van rijpe en groene witzen en bonmots, dan in de vorige programma's het geval was. De nu gevonden hechtere structuur is pure winst. Het kijken en luisteren naar Meijer is zo een genoegen geworden. •Bij Jenny Arean was dat al jaren zo. Deze keer schittert ze niet alleen als „de voormalige tienerster Jopy A.", maar laat ze ook een kostelijke creatie zien als de na invriezing in het jaar 2015 ontdooide vedette „Poly Negra". Maar Meijer is niet minder amusant in zijn rol als filmregisseur „Erich von Strohalm". Ik wil niet zeggen, dat er aan „Holiday in Ice" niet meer te verbeteren zou zijn, maar het is een intelligent, goed in het pak stekend programma dat het bekijken waard is.
Recensie 4
Wrange jodenmoppen niet meer dan amusant
Dirkje Houtman, Trouw, 5 maart 1983
AMSTERDAM - Izzy M alias Ischa Meijer is er braver op geworden in zijn nieuwste programma "Holiday in ice", dat hij samen met Jenny Arean in de Bovenzaal van Mickery uitbrengt.
Was hij in "Het leven van Jos Brink, deel twee" de praatjesmaker die de actrice Jopie alias Jenny Arean doelbewust naar de achtergrond drong om zijn eigen ambities als acteur beter te kunnen exploiteren, in dit nieuwe programma zijn de verhoudingen meer in evenwicht.
Meijers frustraties zijn nu gestroomlijnd in gepaste theatervormen, waar hij niet meer ongegeneerd uitbarst. Beide spelers hebben zich meer geprononceerd. Meijers joyeuze kleding, grijs kostuum met felblauwe lakschoenen en dito pochet, hebben de vodden vervangen die hij als valse theaterproducent in het Brink-programma droeg.
Arean, die zich heeft gevestigd op een ijsschots om van Izzy's strapatsen verlost te zijn, draagt functionele kleding, die bij haar doelbewust optreden aansluit.
Ischa Meijer schreef net als voorheen de teksten. De hunkering een ster te zijn en zijn joodsorthodoxe achtergrond, gelardeerd met schimpscheuten naar eigentijdse verschijnselen als het verantwoorde kinderboek met de halfzachte oom of de bijstandsmoeder bepalen zijn theaterwerk. Het is een mengeling van cabaret en toneel opgebouwd uit monologen, crosstalks en liedjes, die gerangschikt zijn in een onalledaagse situatie.
„Holiday in ice", dat zich afspeelt in het jaar 2015 in de nieuwe ijstijd, heeft een soortgelijke onnavolgbare opbouw als het Brink-programma, met dubbelrollen, telefonische interrupties en niet te plaatsen overgangen. Izzy en Jopie zijn dan ook al uit elkaar, maar proberen op kerstavond een prettige stemming te kweken door een ter plekke bedachte musical uit te voeren met in de hoofdrollen Jos Brink en Frans Sanders.
In Holiday in ice zijn die dubbelrollen meer met elkaar verweven en zijn ze directer op de handeling van invloed. Naast Jopie en Izzy, die op een afgelegen ijsschots een nieuwe verzoeningspoging doen, verschijnen ook de UFA-ster Polynegra en haar regisseur Erich von Strohalm.beiden ontwaakt uit een gesmolten ijsschots, waarin ze sedert 1945 bevroren zaten.
Door deze twee ontdekt Izzy dat hij als acteur een oergenie is, hij gloeit van trots. Toch is hij als Izzy het leukst en saai als hij typetjes uitprobeert.
Waarom de handeling geplaatst wordt in 2015 in de nieuwe ijstijd blijft onduidelijk. Er wordt geen enkel verband gelegd tussen 1945, 1983 en 2015 en de tijd van handeling schuift steeds meer terug naar de actualiteit, gezien de wervingscampagne van de Bagwan en het feit dat Strohalm de de films van Fassbinder opnieuw uitbrengt.
Met de introductie van dit oorlogsverleden vol navrante jodenmoppen en opmerkingen („het lijkt of ik jood ruik" of "dat is satire, humor dus joods en verwerpelijk", aldus de UFA-ster) neemt Meijer een voorschot op zijn komend optreden in Duitsland, ujkt het. De moppen zijn wrang maar te expliciet en te glad uitgesmeerd, waardoor het amusant is.maar niet hartverscheurend. Immer gerade aus zegt Jopie als ze Izzy bij zijn komst op de ijsschots tracht weg te sturen. Hij blijft nog om aan het slot toch op te stappen en afscheid te nemen met een gevoelig duet.
